તમન્ના

 “તમન્ના” મારી એક કવિતા 

તમન્ના દિલની દીવા બની, અંધારામાં ઝળહળી જાય,

સપનાના માર્ગે પગલાં મૂકી, આશાનું ગીત ગાય.

કાંટાળા રસ્તે ચાલતાં પણ, હિંમત કદી ન હારે,

આંખોમાં વિશ્વાસ સજાવી, નવ સૂરજને સારે.

પવન પૂછે “ક્યાં જશો?” તો, સ્મિતથી જવાબ આપે,

“મંઝિલ મારી દૂર હશે, પણ આત્મા ત્યાં જ જાય.”

તૂટે કાચનાં સ્વપ્નો ક્યારે, તો પણ મન ન રડે,

રાખમાંથી ફીનિક્સ બની, ફરી ઉડાન ભરે.

તમન્ના માત્ર ઈચ્છા નહીં, જીવનની ઓળખ છે,

જ્યાં સુધી શ્વાસમાં આગ છે, ત્યાં સુધી તે જીવંત છે.

દીપાંજલિ

દીપાબેન શિમ્પી