તમન્ના
“તમન્ના” મારી એક કવિતા તમન્ના દિલની દીવા બની, અંધારામાં ઝળહળી જાય, સપનાના માર્ગે પગલાં મૂકી, આશાનું ગીત ગાય. કાંટાળા રસ્તે ચાલતાં પણ, હિંમત કદી ન હારે, આંખોમાં વિશ્વાસ સજાવી, નવ સૂરજને સારે. પવન પૂછે “ક્યાં જશો?” તો, સ્મિતથી જવાબ આપે, “મંઝિલ મારી દૂર હશે, પણ આત્મા ત્યાં જ જાય.” તૂટે કાચનાં સ્વપ્નો ક્યારે, તો પણ મન ન રડે, રાખમાંથી ફીનિક્સ બની, ફરી ઉડાન ભરે. તમન્ના માત્ર ઈચ્છા નહીં, જીવનની ઓળખ છે, જ્યાં સુધી શ્વાસમાં આગ છે, ત્યાં સુધી તે જીવંત છે. દીપાંજલિ દીપાબેન શિમ્પી